حضرت آیت‌الله سبحانی تقیه را جزئی از دین دانسته و گفتند : کسی که تقیه را رد کند، قرآن و آیات آن را رد کرده است .
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی بصیرت به نقل از مرکز خبر حوزه ، حضرت آیت الله سبحانی در نخستین جلسه از سلسله جلسات مباحث «کلام اسلامی» که در مدرسه عالی نواب مشهد برگزار می شود ، با اشاره به ریشه و لغت واژه «تقیه» ، خاطرنشان کردند : این کلمه از تقوا گرفته نشده ، بلکه از وقیه و وقایه به معنی سپر استفاده شده است .

ایشان در ادامه افزودند: تقیه آن است که فردی آزادی های دیگری را سلب کرده و فرد ناچار است، برای حفظ جان ، مال و عرض خود نوعی موافقت با مخالف را نشان دهد.
این مرجع تقلید  با طرح این سؤال که تقیه از کافر است یا مسلم؟ اظهارداشتند: بر اساس آیات قرآن کریم، تقیه در امم پیشین بوده و قرآن آن را به عنوان عملی امضائی نقل نموده است.
معظم‌له با بیان این که در میان اهل سنت معروف است که شیعه اهل تقیه است و کانه این که شیعه این عمل را ایجاد نموده است، گفتند: تقیه را عقل و و حی امضاء کرده به طوری که هم در امم قبل و هم در میان امت اسلامی وجود داشته است.
 وی به آیه « مَنْ کَفَرَ بِاللَّهِ مِنْ بَعْدِ إِیمَانِهِ إِلَّا مَنْ أُکْرِهَ وَقَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِیمَانِ وَلَکِنْ مَنْ شَرَحَ بِالْکُفْرِ صَدْرًا فَعَلَیْهِمْ غَضَبٌ مِنَ اللَّهِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِیمٌ» (سوره نحل آیه 106) اشاره و اظهار داشتند: انسانی که به زبان کافر شود، اما در باطن به ایمانش باقی باشد خدا او را استثناء می کند و بر غیر این مورد که در ظاهر و باطن کفر می ورزد، می گوید «فلهم عذاب عظیم».
حضرت آیت الله سبحانی، شأن نزول این آیه را درباره اظهار کفر عمار عنوان کردند و یادآور شدند: تمام تفاسیر این آیه را درباره عمار دانسته اند و پیامبر اکرم (ص) نیز عمل او را تصدیق کرده اند.
استاد حوزه علمیه قم در ادامه به آیه 28 از سوره آل عمران اشاره کرده و با بیان این که در این آیه مؤمنان را از قراردادن کافران به عنوان ولی و اولی به نفس منع کرده است،‌خاطرنشان کردند: طبق این آیه در صورتی که  مسلمانی در یک حکومت کفر به ناچار زندگی کند، می تواند در صورت وجود ضرری از راه تقیه، اوامر آن ها را عمل نماید.
حضرت آیت الله سبحانی در ادامه با اشاره به اینکه زندگی اصحاب کهف بر اساس تقیه بوده است،‌ ابرازداشتند: اگر این دو آیه را با هم مقایسه کنیم می بینیم که در امت های گذشته تقیه بوده و قرآن در واقع با بیان این دو داستان به امضاء آن پرداخته است.
ایشان افزودند: با توجه به این مطالب، مسأله تقیه موافق با فطرت انسانی است که برای حفظ جان، عرض و مال، سپر قرار می گیرد.
ایشان ادامه دادند: حضرت ابوطالب تا آخر عمر تقیه نکرده است، بلکه از زمان ماجرای شعب به بعد این تقیه را کنار گذاشته و ایمان خود را اظهار کرده است.
معظم‌له با تأکید بر این که در عین قرآنی بودن، روایی نیز هستیم، به روایاتی از ائمه معصومین (س) درباره تقیه اشاره و خاطرنشان کردند: با توجه به حدیثی از امام صادق ع)، تقیه از دین است و کسی که تقیه را رد کند، قرآن و آیات قرآنی را رد کرده است؛ زیرا برای تقیه دلیل قرآنی و روایی وجود دارد.
حضرت آیت‌الله سبحانی با تصریح بر این مطلب که ملاک، همین مصادره آزادی در صورت به خطر افتادن فرد می باشد، به بیان مطلبی از امام شافعی پرداخته و اظهارداشتند: رازی در تفسیر خود در جزء هشتم آن در تفسیر آیه « لَا یَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْکَافِرِینَ أَوْلِیَاءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِینَ وَمَنْ یَفْعَلْ ذَلِکَ فَلَیْسَ مِنَ اللَّهِ فِی شَیْءٍ إِلَّا أَنْ تَتَّقُوا مِنْهُمْ تُقَاةً وَیُحَذِّرُکُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ وَإِلَى اللَّهِ الْمَصِیرُ» (سوره آل عمران آیه 28 ) می گوید که مذهب شافعی در این مورد این است که اگر حالت مسلمان با مسلمان مثل حالت او با کافر شد، در اینجا تقیه حلال می باشد.
ایشان ادامه دادند: جمال الدین قاسمی نیز در تفسیر خود به نام «محاسن التأویل» به این مطلب اشاره کرده است.
معظم‌له با بیان این که بین نفاق و تقیه تفاوت وجود دارد، اظهار داشت: برخی تقیه را از شعب نفاق می دانند که ظاهرش با باطن آن فرق دارد.
این مرجع تقلید، تقیه را سلاحی ضعیف  در برابر سلاح فرد قوی دانستند و گفتند: اگر در تقیه نقطه ضعفی هست، این نقطه ضعف به انسان ضعیف برنمی گردد، بلکه درباره ظالم است که او را وادار به تقیه نموده است.
گفتنی است، در این سلسله جلسات موضوعاتی با عنوان تقیه و دلایل قرآنی و فرق آن با نفاق، تفاوت کلام شیعی با کلام معتزلی و اشعری، مرتد از نظر کلامی و ارتباطش با "لااکراه فی الدین"، تبرک جستن، توسل به ائمه اهل بیت (ع)  ،  زیارت و آثار آن و مسأله اخلاق در فقه اسلامی از نظر کلامی مورد بحث قرار می گیرد.
این سلسله جلسات تا پنجم مردادماه از ساعت 11 تا 12 در مدرسه عالی نواب مشهد برگزار خواهد شد.