حضرت آيت الله حاج سيد عبدالله موسوي شيرازي فرزند آيت الله سيد محمد طاهر موسوي در سال 1309قمری مصادف با سال 1271شمسی در شهر شيراز چشم به جهان گشود.
وی پس از فراگيری دروس ابتدایی، با مقدمات علوم اسلامي آشنا شد و از محضر پدرش و اساتید برجسته ای چون شيخ علي ابوالوردي، ميرزا محمد صادق مجتهد و حاج شيخ رضا ثامني استفاده نمود. ایشان برای کسب فیض از محضر عالمان برجسته در حدود 23سالگی عازم نجف شد و از محضر درسی آيات عظام آقا ضياء الدين عراقي، حاج شيخ محمد حسين نائيني و حاج سيد ابوالحسن اصفهاني کسب فیض نمود و به درجة اجتهاد نایل گردید.
آیت الله شیرازی به تدريج مورد توجه علما و طلاب حوزه علمیه نجف اشرف قرار گرفت بطوریکه استاد بزگوارش، مرحوم محقق عراقي که به وی اجازة اجتهاد مطلق داده بود، در حق او گفته بود: «من ايشان (يعني آيت الله شيرازي) را براي آيندة نزديك نجف‌اشرف ذخيره نموده‌ام و ايشان اُميد علمي آيندة من است...».
ایشان در کنار فعالیت های علمی با رژیم بعث عراق به مبارزه برخاست و اقدام به صدور اعلاميه‌ها و پيامهاي مؤثّري در سطح عراق نمود كه طيّ آنها ماهيّت ضدّ اسلامي رژيم حاكم بر كشور براي عموم مردم آشكار شد. وی در اجتماعات دهها هزار نفري كه در مدرسة علمية ايشان تشكيل مي‌شد، به تشريح انحرافات رژيم پرداخت و مردم را بيش از پيش براي مبارزه با رژيم آماده ساخت، اما به تدریج، مبارزات و سخت گیری های رژیم بعث بر مردم و علما و شکنجه و کشتار شدید آنان، مانع هرگونه فعالیت های دینی و سیاسی مردم گردید و همین امر موجب شد تا آیت الله شیرازی پس از سال ها تدریس درس خارج فقه و اصول در نجف اشرف در سال 1345قمری به ایران بازگردد.
ایشان در جريان كشف حجاب وارد مشهد مقدس شد و پس از دیدار با علماي مشهد در شوراي آنها كه در منزل آيت الله سيد يونس اردبيلي داير مي شد، شركت نمود و پس از كشتار فجيع گوهرشاد و بازداشت علما، دستگير و به تهران اعزام گردید. وی پس از پنج ماه آزاد شد و بار دیگر به نجف اشرف بازگشت.
آيت الله سيد ابوالحسن اصفهاني در سال 1323 شمسی طي يادداشتي ايشان را به عنوان شخصي شايسته مرجعيت معرفي نمود و از مردم خواست در امور ديني به وي رجوع نمايند و بدین صورت، رساله علميه آيت الله شيرازي تحت عنوان "انيس المقلدين" انتشار يافت.
آيت الله شيرازي در جريان نهضت ملي از اقدامات سياسي آيت الله سيد ابوالقاسم كاشاني حمايت كرد و در جريان لايحه انجمنهاي ايالتي و ولايتي سال 1341 و 15 خرداد 42 به دفاع از روحانيت و مرحوم امام خميني برخاست، تا اينكه با اعمال فشار حزب بعث عراق، اين كشور را ترك گفت و بار دیگر در سال 1354شمسی به ايران آمد و پس از سفر به قم و شيراز ساکن مشهد مقدس شد.
ایشان علاوه بر اقامه نماز جماعت و تدريس در حوزه علمیه مشهد و ارشاد مردم، به عنوان رهبر فکری در جريانات سیاسی و اجتماعی به خصوص در ایام انقلاب اسلامي نقش ارزنده ای ایفا نمود و خدمات عام المنفعه بسیاری انجام داد.
آیت الله شیرازی همچنین در جریان دفاع مقدس جمهوری اسلامی، بارها در پيام هاي پرشوري از يكسو ملّت مسلمان و مقاوم ايران را به مقاومت در برابر آن تجاوزات و حملات ضدّ انساني و حضور مداوم در صحنه‌هاي جنگ به انگيزة دستيابي به نُصرت اسلام و شكست دشمن كافر و گشودن راه عتبابت مقدّسه و آزاد نمودن ملّت در بند عراق، فرا مي‌خواند، و از ديگر سو اقشار مختلف ملّت رنجديدة عراق را به اتّحاد و يكپارچگي و قيام عمومي عليه آن نظام فاسد، دعوت مي‌نمود.
این مرجع عالیقدر سرانجام، در مهرماه سال 1363 شمسي مصادف با اول محرم سال  1405قمری در سن 92 سالگي به ديدار حق شتافت و پس از تشییع باشکوهی در رواق توحيد خانه حرم مطهر رضوی به خاک سپرده شد.

* علیرضا نوروزی