حضرت آیت الله حاج شیخ مجتبی قزوینی (ره) قضیه معروف استادشان ، مرحوم حضرت آیت الله آقا میرزا مهدی اصفهانی (ره) را اینچنین نقل می فرمودند که مرحوم آیت الله میرزای اصفهانی (ره) می فرمود :
در ایام تحصیل که در نجف بودم ، در علم اخلاق و تزکیه نفس و سیر و سلوک از محضر آقا سید احمد کربلایی (ره) که یکی از علمای اهل عرفان بلند پایه بود استفاده می کردم ، تا آنکه در رشد و کمالات معنوی و تزکیه نفس از نظر ایشان به حد کمال ، و به اصطلاح به مقام قطبیت و فناء فی الله رسیدم .
ایشان به من درجه و سمت دستگیری از دیگران را داد ، و مرا استاد در فلسفه ی اشراق می شمرد و عارف کامل و قطب و فانی فی الله می دانست ، ولی من که خودم را نمی توانستم فریب دهم و می دیدم از این راه به معارف حقه ی خالصه ی قرآنی دست نیافته ام ، و دلم آرام نگرفته بود و خود را در کمالات ناقص می دانستم ، تا آنکه به فکرم رسید شبهای چهارشنبه به مسجد سهله بروم و متوسل به حضرت بقیة الله - ارواحناه فداه بشوم . شاید آن آقایی که خدای متعال او را برای ما غوث و پناهگاه خلق کرده ، توجهی به من بفرماید و صراط مستقیم را به من نشان بدهد .
لذا به مسجد سهله می رفتم و از جمیع علومی که :
علم رسمی سر بسر قیل است و قال        نه از آن کیفیتی حاصل نه حال
و از افکار عرفانی متصوفه ، و از بافته های فلاسفه خود را خالی کردم ، و صد در صد با کمال اخلاص و توجه به مقام آن حضرت ، خود را در اختیار گذاشتم . و پس از مدتی توسل ، جمال پر نور حضرت بقیه الله - ارواحنا فداه - ظاهر شدند و به من اظهار لطف زیادی کردند ، و برای آنکه میزانی در دست داشته باشم و همیشه با آن میزان حرکت کنم ، این جمله را به من فرمودند :
« طلب المعارف من غیر طریقنا أهل البیت مساوق لانکارتا »
یعنی جست و جوی معارف و شناخت حقایق ، از غیر راه ما اهل بیت ، مساوی است با انکار ما .
وقتی مرحوم میرزای اصفهانی این جمله را از آن حضرت می شنود ، متوجه می گردد که باید « معارف حقه » را تنها و تنها ار مضامین آیات قرآن و روایات اهل بیت عصمت و طهارت استفاده کند ، لذا در این راه می کوشد و به مشهد مقدس مشرف می گردد و راه کسب معارف قرآن و اهل بیت را به اهل علم می آموزد ، و شاگردانی که همه اهل معنی و تزکیه نفس و در صراط مستقیم معارف حقه هستند (برخی اهل تشرف نیز می باشند) ، به جامعه روحانیت تحویل می دهد .