زندگینامه :
عارف نامي استاد علامه ، شيخ محمد باقر ساعدي خراساني فرزند حاج شيخ حسين مقدس خراساني (1408ق.م) در تاريخ دهم ربيع الاول 1346ق در مشهد مقدس چشم به جهان گشود. در سال 1360 در سن چهارده سالگي به تحصيل علوم حوزوي در مشهد و قم پرداخت.
اساتيد ايشان در دروس حوزوي عبارت بودند از: شيخ محمد تقي اديب نيشابوري، شيخ غلامحسين اسلامي، حاج شيخ عبدالحسين محقق نوغاني، حاج ميرزا احمد مدرس، حاج ميرزا ابراهيم كلباسي، آقا ميرزا محمد علي حكيمي، ميرزا محمد علي اديب تهراني، شيخ علي محمد جولستاني، ميرزا ابوالحسن شعراني، سيد حسين اديب بجنوردي، سيد احمد شهرستاني، سيد محمد مصطفوي، و شيخ محمد باقر رباني قمي(ياقوت احمر. ص50)
و اساتيد ايشان در دانشگاه عبارت بودند از: سيد محمد مشكوات، محدث ارموي، الهي قمشه اي و محمود شهابي.
ليسانس الهيات و ليسانس علوم تربيتي را از دانشكده معقول و منقول دانشگاه الهيات تهران گرفت.(ياقوت احمر، ص50)
مشايخ اجازات: ميرزا محمد علي اردوبادي(1380ق.م)، سيد فخرالدين امامت(1392ق.م)، سيد محمد رضا بروجردي(1404ق.م)، شيخ محمد حسين بيرجندي(1391ق.م)، شيخ آقا بزرگ تهراني ( 1388ق.م) ، سيد مصطفي خوانساري( 1413ق.م) ، شيخ نصرالله شبستري، سيد عبدالله شيرازي(1404ق.م)، شيخ ابوالحسن شريف عسكري، شيخ علي غروي علياري، شيخ محمد رضا كلباسي(1383ق.م)، سيد محمد رضا گلپايگاني(1414ق.م)، شيخ مجتبي لنكراني، شيخ محمد صالح مازندراني(1391ق.م)، سيد شهاب الدين مرعشي(1411ق.م)، شيخ علي اكبر مروج(1401ق.م) ، ميرزا محمد علي معلم حبيب آبادي(1396ق.م) و شيخ حسين مقدس(1408ق.م)
آثار استاد:
اخلاق حسنه از قيض كاشاني ، پيام آزادي، 1362
پسر بختگان
پيشواري هشتم شيعيان
ترجمه ارشاد شيخ مفيد
ترجمه التحصين ابن فهد حلي
ترجمه المجلي في الكلام و المنازل العرفانيه و سيرها
ترجمه تحفه البرره في مسائل العشره مجد الدين بغدادي، انتشارات منوچهري
تفسير صافي فيض كاشاني تهران، صفا،1363
ترجمه حقايق فيض كاشاني
ترجمه روضات الجنات سيد محمد باقر خوانساري
ترجمه رياض العلماء ملاعبدالله افندي اصفهاني 1366
ترجمه شمس المعارف بوني
ترجمه عصمه الحجج سيد علي اكبر ميبدي كرمانشاهي
ترجمه عيون اخبار الرضا شيخ صدوق
ترجمه فوائح الجمال و فواتح الجلال نجم الدين كبري انتشارات منوچهري
ترجمه فضائل الخمسه سيد مرتضي فيروز آبادي
ترجمه كشكول شيخ بهايي عاملي
ترجمه مشارق الانوار
ترجمه مصباح الشريعه
ترجمه مناقب شيخ محي الدين عربي
ترجمه منظوم منظومه حاج ملاهادي سبزواري
ترجمه منيه المريد شهيد ثاني
ترجمه نفس الرحمن ميرزا حسين نوري
ترجمهي سفينه البحار شيخ عباس قمي
تفسير سوره نور
تفسير منظوم قرآن مجيد
توزيع الدلائل لتوضيح المسائل(فقه)
خورشيد بطحا
ذيل تاريخ علماء خراسان مدرس رضوي
رجال معاصر شيخ طوسي
شرح حال خواجه ربيع
شرح حال شيخ انصاري
شرح حال محقق حلي
شرح مخمس حيدر آقا معجزه
شرح مخمس صفي
شرح منظومه تحفه الحكيم محمد حسين كمپاني
شرح وجيزه علامه مجلسي(رجال )
شهيد راه حق
عيون التواريخ
كشف المفازات عن الطرق و الاجازات
كشكول ساعدي
لطائف صفي
ماده و خدا
مجمع الزيارات
منهاج السالكين
نهمين پيشوا
سير معنوي استاد ساعدي با آشنايي با مرحوم حاج شيخ حسن اديب خاوري در سال 1327خورشيدي آغاز گرديد . سال 1335 خورشيدي اجازه اجمالي از محضر ايشان دريافت كرد و در سال 1379 قمري موفق به دريافت اجازه تفصيلي شد.
به جهت وضعيت خاص مشهد و ايجاد فضاي فلسفه ستيزي توسط شاگردان و مريدان مرحوم اصفهاني، استفاده از عرفان تقريبا وقوع در متن مهلكه بود. لذا درس و بحثهاي فلسفي پيشتر در سكوت و بيسروصدا صورت ميگرفت. و ما از محضر ايشان به اتفاق دوستان بسيار ارزشمند آقايان غلامرضا جلالي و سيد يونس ادياني و علي اصغر حقدار و اين جانب، بهره ميگرفتيم. ابتدا مصباح الانس و بعد هم شرح قيصري. آقاي جلالي براي تدريس از مشهد رفت. آقاي ادياني به تهران عزيمت كرد و آقاي حقدار هم به قم رحل اقامت افكند. و من تنها ماندم و ادامهي شرح فصوص قيصري. و ايشان با همان شور و شوق پيشين و با مطالعه و آمادگي تمام همچنان ادامه ميداد.
ويژگيهاي اخلاقي ايشان كه به ياد دارم و خود در مدت فراگيري از محضر ايشان در درس شاهد آن بودم:
1 - سكوت. تا پرسيده نميشد پاسخ نميداد. كمتر اتفاق ميافتاد كه بدوا و رسا شروع به سخن كنند.
2 - سكونت و آرامش. هميشه آرامش خاصي داشتند.
3 - بد نگفتن از علما. هر گز بد گويي عالم را از ايشان نشنيدم.
4 - رايجترين كلام بلكه جملهي ايشان «نميدانم بود» كه اغلب با لهجه مشهدي آن را ميآميخت.
5 - پرهيز از جدال و مراء و منازعه. اصلا آن روحيهي آرام نميتوانست به جدال و منازعه بپردازد.
6 - كمتر از خود سخن گفتن يا هيچ نميگفت. فقط اين اواخر آشنايي بود كه فهميدم شاعر است و شعرهاي خوبي به خصوص در مدح ائمه دارد. و نيز ياران ائمه. گاه بخشهايي را ميخواند. ولي بسيار كم. خيلي تلاش كردم تا لايههاي پنهان زندگي ايشان را بيرون بريزم نشد. ناكام ماندنم. چون هيچ نميگفت. حتا با ايشان در ميان گذاشتم و خواستم - همان زمان كه مصباح الانس را ميخوانديم و حتا زماني كه فصوص را ميخوانيم - تا در بارهي زندگيشان چيزي بگويند تا بنويسم. اين تعبير ايشان بود: ما كه قابل نيستيم. ما نه سر پيازيم و نه هم ته پياز. زندگي ما چيزي ندارد كه به درد كسي بخورد.
7 - نناليدن عليرغم آن كه در مشهد و كانون نهضت ضد فلسفه و عداوت با عرفان و تصوف شهرهي آفاق است و من يقين داشتم كه با ايشان برخوردهاي ناپسندي شده است هرگز شكوه و شكايت نكرد. و اگر هم حادثهاي را نقل ميكرد بدون تأسف و موضعگيري منفي آن را بيان ميداشت. و گاه ميگفت كه من گلايهاي ندارم. فقط اين اواخر بود كه پارهاي فشارهاي حكومتي ايشان را دچار رنج و عذاب كرده بود. مشكل تراشي براي برگذاري جلسات و در تنگنا قرار دادن خود ايشان كه بازهم گله و شكايتي نداشت. فقط گاهي اشاره ميكرد كه دعا كنيد تا اين گرفتاريها حل شود.
8 - علاقه به اهل بيت. خيلي و بيش از اندازه پاي بند به خاندان اهل بيت (ع) بود. شايد بتوان گفت يك ولايتي به تمام معنا. از حضرت زينب و ام كلثوم با عظمت ياد ميكرد. يك عارف متشرع كامل بود.
9 - اهل رياضت بود و رياضت را در چارچوب شريعت ميپذيرفت و بدان عامل بود. چيزي كه خود نميپسنديد به ديگران توصيه نميكرد. اهل چله و چله نشيني بود.
منابع: ياقوت احمر . سيري در تصوف، مدرسي چهار دهي، انتشارات اشراقي . روزنامه خراسان. آثار استاد . يادداشتهاي شخصي حسن جمشيدي